Gedragsverandering: het moeilijkste wat er is

Een quote van een cliënt van Don’t WEIGHT. Goed om te lezen dat ze blij is dat ze toch is gekomen!gedragsverandering

Deze week heb ik een bezoekje gebracht aan Linsy, gewichtsconsulente en leefstijlcoach van Don’t WEIGHT. Het was al zes maanden geleden dat ik bij haar langs geweest was. Niet omdat de kilo’s er vanaf vlogen, maar omdat ik niet meer naar haar toe durfde.

Ze heeft me al een jaar van goede informatie voorzien over voeding en uitgebreid meegedacht over de aanpassingen die ik kan doen in mijn leven. Daar ligt het niet aan. Na een jaar was mijn conclusie dat ik het toch echt zelf moest gaan doen. En dat lukt vervolgens niet. Of even, en erna val ik weer terug. Onder de 90kg ben ik nog niet gekomen na mijn zwangerschap. Gedragsverandering is het moeilijkste wat er is. Tenminste, als je het mij vraagt.

Hey, ook ik ken de gevleugelde uitspraak: “Ieder pondje komt door het mondje”. Ik heb het er echt zelf in gestopt hoor. Maar zuur is het wel als het niet lukt om af te vallen. In sommige winkels hebben ze mijn maat niet. De levensrisicoverzekering bij onze hypotheek heeft ons een hogere premie opgelegd vanwege mijn BMI. Bij een volgende zwangerschap tik ik de 100kg zeker aan. En dan vergeten we het belangrijkste nog; mijn gezondheid. Ik wil gewoon naar een gezond gewicht.

Genoeg gezeurd, want daar kom ik ook niet heel ver mee. Linsy heeft me wel weer nieuwe handvaten meegegeven om weer verder te kunnen. Enerzijds heel praktisch; ik ben benieuwd of koolhydraat-arm eten me kan helpen, me een boost kan geven om wat sneller gewicht te verliezen. Hoe je dat verantwoord kunt aanpakken heeft ze me uitgelegd. Ik ga dat verder onderzoeken, want ik vind het wel een interessante optie.

En anderzijds hebben we het (weer) gehad over gedragsverandering. Ze vraagt me (weer) om mijn doelen duidelijk te formuleren. En vervolgens kritisch te kijken naar wat me in de weg zit om het doel wat ik voor ogen heb te behalen. Wat belemmert me bij het uitvoeren? En vind ik dat erg? Met andere woorden; welke keuze maak ik? Accepteer ik de belemmering en zoek ik een andere weg? Of accepteer ik de belemmering niet?

Concreter op mijn eigen leven van toepassing: Vermoeidheid vind ik een belemmering. Als ik moe ben word ik heel gemakkelijk. Het is dan lastig om verantwoord te koken. En sporten is dan ook een lastige, want daar kan ik mezelf dan niet toe zetten. En met een drukke baan en een energieke peuter is mijn energie soms op.

Kan ik van mezelf verlangen om op vrijdagavond nog een uur op de crosstrainer te lopen, terwijl ik dan echt heel moe ben? Of doe ik er beter aan om dat te accepteren en een ander moment te kiezen? Welke keuzes kan ik maken? Soms werk ik tot vijf uur door terwijl mijn focus en energie om vier uur weg zijn. Wat houdt me tegen om dan te stoppen, naar huis te gaan en op de crosstrainer te gaan? (Dan heb je het over Het Nieuwe Werken. Daar ben ik geheel voorstander van, maar blijkbaar kan ik zelf de balans ook niet helemaal vinden.)

Ik heb in ieder geval weer genoeg stof tot nadenken (en actie ondernemen) gekregen. Toch blij dat ik weer geweest ben.

zie ook haar blog: www.workingbaba.nl